بهترینی عزیزم

محبت ره به دل دادن صفای سینه  میخواهد

به یاد یکدگر بودن دلی بی کینه میخواهد

اگر دورم ز دیدارت دلیل بی وفایی نیست

وفا ان است که نامت را همیشه بر زبان دارم

(وفا آن است که نامت را نهانی زیر لب دارم)

دارم از چشات می خونم 

باورش سخته هنوزم

تو نباشی توی شعرام

من دیگه از کی بخونم

حالا که می خوام بمونی 

شعر رفتنو می خونی

قلب من عاشق ترینه

اینو از چشام می خونی

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان مست که حتی مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی ست

     وقتی نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر

                                                   مگه نگفتم چشاتو از چش من هیچ وقت نگیر؟

 کوه غصه از دلم رفتنی نیست

حرف عشق تورو من با کی بگم                             

همه حرفا که آخه گفتنی نیست

همه روز روزه بودن،همه شب نماز کردن

همه ساله حج نمودن،سفر حجاز کردن

ز مدینه تا به کعبه سرو پابرهنه رفتن

دو از برای لبیک به وظیفه باز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف گفتن

ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

شب جمعه ها نهفتن به خدای راز گفتن

ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

به خدا که هیچ کس را ثمر انقدر نباشد

      که به روی نا امیدی در بسته باز کردن

مرا در غربت غم ها رها کرد

دلم در حسرت دیدا او ماند

مرا چشم انتظار کو چه ها کرد

به من می گفت تنهایی غریب است

ببین با غربتش با من چه ها کرد

تمتم هستی ام برد و ندانست

که در قلبم چه آشوبی به پا کرد

و او هرگز شکستم را ندانست

                          اگر چه در همه دنیا صدا کرد

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟

                 کجابایدصداسرداد؟

         درزیرکدامین آسمان؟روی کدامین کوه؟

که در ذرات هستی ره برد این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد

           کجا باید صدا سر داد؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمین کر آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟

                                                     اگر زشت واگر زیبا

اگر دهن واگر والا

من این دنیای فانی را

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم

  به دوشم گر چه بار غم توانفرساست

   وجودم گر چه گردآلود سختی هاست

  نمی خواهم از این جا دست بردارم

تنم در تاروپود انسان های خوب و نازنین بسته ست

دلم با صد هزاران رشته،با این خلق،با این مهر،با این ماه،با این خاک،به این آب....پیوسته ست

   مراد از زنده ماندن امتداد خورد و خوابم نیست

   توان دیدن دنیای گم کرده در رنج و عذابم نیست

     هوای هم نشینی با گل و سازو شرابم نیست

جهان بیمار و رنجور است

دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی ز جانش بر ندارم           نا جوانمردی ست

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسان ها بیاموزم

                                                                     بمانم تا عدالت را برافروزم بیفروزم

 خردرا  مهر را   تا جاودان بر تخت نشانم

                به پیش پای فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فردایی،چه دنیایی!

            جهان سرشارازعشق وگل و موسیقی و نوراست

نمی خواهم بمیرم ای خدا!ای آسمان!ای شب

نمی خواهم

نمی خواهم

نمی خواهم

                   مگر زور است؟

              فریدون مشیری

چه آسان بر نگاهت دل سپردم

به یک باره دلم را گم نمودم

میان حرفهای پوچ مردم

تو را هر لحظه در قلبم سپردم

چه آسان تو مرا ز یاد بردی

نگاهم را پر از اندوه کردی

به زیر سایه ی عشقت نشستم

اما تو عاقبت انکار کردی

چه بی خود من تلاشی پوچ کردم

زمین قلب خود را کهنه کردم

چه بی خود دل سپردم به نگاهت

ندانستم که بی خود پل شکستم

تمام آرزوهای دلم را

   به یک باره به دست باد دادم